Wat is het fijn om haar na drie weken weer te zien. Ze is kleiner en krommer geworden en het staan en lopen kost haar nog meer moeite. Ik kan haar nog net opvangen als ze de deur opent en de armen om me heen slaat. Het is al na elven, maar de gordijnen zijn nog gesloten en haar bed is niet opgemaakt. “Ik ben net wakker” zegt ze verontschuldigend. “Ik heb mijn tanden al gepoetst maar ik moet mijn sieraden nog omdoen.” Ze schuifelt naar haar stoel en pakt een armband van het kastje. Ik zie dat het moeite kost om het vast te krijgen maar ik laat het haar zelf doen. Als het allemaal is gelukt, kijkt ze me lachend aan en zegt: “Ik ben ook geen twintig meer.”

“Mam” zeg ik, “volgende week wordt je negentig”. Vol ongeloof kijkt ze me aan. “Neeeeeee, dat geloof ik niet” zegt ze. “Je moet niet zo overdrijven. Zo oud zie ik er toch ook niet uit?” Dat is waar. Aan haar gezicht kun je niet zien dat ze negentig gaat worden. Aan haar lijfie wel.

We gaan naar beneden om koffie en thee te drinken. “Druk jij maar vast op het knopje van de lift, dan doe ik mijn deur op slot” en zo geschiedt. Als we in de salon zitten, vertel ik over onze vakantie en laat ik foto’s zien op mijn telefoon. Ze geniet. “Volgend jaar ga ik mee” zegt ze en ik zeg dat ik dat een heel goed plan vind. Ik heb geleerd van de vorige keer. Meneer J1 komt me enthousiast begroeten. Mam zucht, zonder gêne, heel diep. “Hoe gaat het met je cursus?” vraag ik hem. Begin van de zomer vertelde hij me dat hij een cursus ‘Niet overal mee bemoeien’ volgt. “Elke dag een beetje beter” zegt hij, “maar ik ben er nog niet”.

Mam staat op. Ze moet haar tanden poetsen. Verbaasd kijk ik haar aan, maar ik zeg niets. “Ik blijf even beneden”, zeg ik tegen haar. Ik loop naar meneer J2. Ik zag hem net thuis komen. “Was je naar filosofie?” vraag ik. Hij knikt en heeft pretlichtjes in zijn ogen. Die dinsdagochtend is zo belangrijk voor hem. Plots  is mam weer beneden. Ze is de sleutel van haar kamer kwijt en vraagt of ik de sleutel heb. Ik kijk in de zakjes van haar rollator waar ze de sleutel altijd in doet. Een verzorger raadt mij aan even in de stoel te kijken waar ze net in heeft gezeten. En ja hoor, daar ligt hij. Als ik mam de sleutel geef, zegt ze: “Zie je wel dat jij hem had.” Ik knipoog naar de verzorger en laat het maar zo. Het probleem is in ieder geval opgelost.

Bij de lunch is niet iedereen aanwezig. Ik hoor dat mevrouw I. zich niet fit voelt en graag boven wil eten. En zo zijn er meer. Het broodje kip-kerrie-salade is heerlijk. Iedereen smult. Meneer M. schuift later aan. “Was je de tijd vergeten?” vraag ik. Hij schudt zijn hoofd en meneer H. mompelt: “Hij is altijd te laat.” Mevrouw J. vraagt of ik vandaag een bestuursvergadering heb. Als ik zeg dat ik er nu voor de gezelligheid ben, zegt meneer M.: “Dan ben je vandaag dus onze gezelschapsdame.”  We praten met elkaar over de tentoonstelling van de familie Ter Borch waar de bewoners binnenkort met elkaar heen gaan. Een prachtig initiatief.

Na de lunch gaat meneer B. aardappelen schillen. Eigenlijk wilde hij naar huis gaan maar het regent te hard. Mam en ik gaan naar boven. Ik vermoed dat ze wel even een dutje zal gaan doen maar ze bladert geïnteresseerd in de televisiegids. “Kijk je ook naar ‘De slimste mens’?” vraag ik. “Natuurlijk” zegt ze. “Daar blijft je geest helder bij. Ik heb het allemaal aangekruist in de gids. Eerst kijk ik naar ‘Per seconde wijzer’. Dan ga ik naar beneden voor een kopje koffie. Daarna kijk ik naar ‘De slimste mens’ en dan ga ik naar beneden voor een glaasje wijn. Mijn avonden zijn goed gevuld. Ik zou niet weten wat ik zonder de tv-gids zou moeten. We hebben al een abonnement sinds pap en ik getrouwd zijn.” “Maar mam”, zeg ik, “dat was in 1959, toen was er helemaal nog geen televisie.” Fel kijkt ze me aan. “Maar deze programma’s bestonden toen al wel” zegt ze stellig. Ik laat het maar zo want ik wil haar niet onrustig maken.

Als we halverwege de middag met een groepje aan de ronde tafel thee en cappuccino’s drinken, komt mevrouw I. er ook bij zitten. “Wat fijn dat ik je zie,” zeg ik. “Ik miste je bij de lunch”.  “Ik heb met vriendinnen in de stad geluncht” zegt ze stralend. Ook dat laat ik maar zo…