In De Villa hangen vrolijke vlaggetjes van de landen die meedoen aan de Olympische Spelen en op het prikbord in de hal kun je lezen welke Nederlanders er vandaag in actie komen. Ik hoor dat mam al gewaarschuwd was dat ik zou komen. Ze was direct naar boven gegaan om zich aan te kleden, dus ik ga gelijk naar haar toe. Ik klop op haar deur maar het blijft stil. Ik klop nog een paar keer en net als ik weer naar beneden wil gaan, hoor ik wat geluidjes. Voorzichtig gaat de deur op een kiertje en kijkt ze me verschrikt aan. “Ben jij er?” fluistert ze, “ik lag nog te slapen”. Ze was weer in bed gaan liggen. Ik begeleid haar naar haar stoel en zeg dat het allemaal niets uitmaakt.

“Waarom komt ook niemand me waarschuwen en helpen”, moppert ze. “Ik ben al bijna 90. Iedereen wordt geholpen en mij vergeten ze altijd.” Ik leg geduldig uit dat er tegen haar gezegd was dat ik zou komen en dat ze niet geholpen wilde worden omdat ze zich heel goed zelf aan kon kleden. Ze kijkt me verbaasd aan en ik zie dat ze me niet gelooft. “Kam jij eerst je haren maar eens want dat ziet er niet uit” zegt ze. “Dan kunnen we daarna beneden koffie drinken.”

Beneden installeert ze zich in een fauteuil voor het raam. Ik haal koffie met een koekje voor haar en thee voor mezelf. De koffie doet haar goed. Ze babbelt er vrolijk op los en houdt ondertussen in de gaten wie er buiten allemaal voorbij loopt. Als ze de koffie op heeft, komt een verzorgster haar halen om te helpen met wassen en aankleden. Dankbaar accepteert ze nu de hulp.

Ik ga bij meneer B. aan tafel zitten. Hij is servetten aan het vouwen. “Ben je druk?” vraag ik. Met een grote grijns kijkt hij me aan en zegt: “Ja, je moet wat doen voor de kost”; onverstoorbaar vouwt hij verder. Mam komt vrolijk weer beneden. Ze heeft zelfs lippenstift opgedaan. We bladeren door een boek met plaatjes en tekeningen over de winters van vroeger. Ze begint weer te vertellen over de iglo’s die ze als kind bouwden en meneer B. vertelt dat hij vorige week nog geschaatst heeft. “Je moet zo wel even je haren kammen” zegt mam. “Je ziet er onverzorgd uit” Tja, dan ben je bijna 65… Ik tover een lach op mijn gezicht en denk aan de woorden van papa: “Het eerste wat ze zegt als ik wakker word, is dat ik mijn haren moet kammen”.

Een mevrouw die er nog niet lang woont is verdrietig omdat haar vriendin vandaag niet op bezoek is geweest. “Ze had zo gezegd dat ze woensdag zou komen” fluistert ze. Een verzorgster slaat liefdevol de arm om haar heen en zegt: “Lieverd, het is vandaag dinsdag. Ze komt vast morgen.”

Er is nog een nieuwe bewoonster; met een hond. “Hij is al 12 jaar mijn maatje en als hij niet mee had gemogen, was ik hier niet komen wonen. Ik kan niet zonder hem”, zegt ze opgewekt. De Labrador loopt rustig rond en haalt overal een aai. Iedereen is nu al dol op het nieuwe huisdier.

Bij de lunch zie ik meneer J. Hij heeft zijn arm in het gips. Ik schrik ervan. Vorige week is hij bij de lift gevallen en heeft hij  zijn pols gebroken en wat ribben gekneusd. Toch twinkelen zijn oogjes nog. Trots vertelt hij dat hij al 5 beterschapskaartjes heeft gekregen. Mevrouw J2 merkt op dat de bewoners hem nog geen kaartje hebben gestuurd. “Maar wij vragen toch elke dag hoe het met hem gaat,” zegt mevrouw I. “Maar een kaartje krijgen is altijd leuk” zegt mevrouw J2. Er wordt besloten dat meneer J. een kaartje krijgt van de bewoners. Ik zie hem genieten van alle aandacht.

We tafelen na met een klein groepje. We praten over schaatsen, over Ard Schenk, Kees Verkerk en Jan Bols. Herinneringen. Mam is trots op Jutta Leerdam, die ze ‘onze’ La Grande Dame noemt. Dat vind ik wel bijzonder gezien alle vooroordelen die ze vroeger altijd over alles en iedereen had. Ondertussen likt de hond de kruimeltjes onder tafel op. Zo huiselijk en gemoedelijk allemaal.

’s Avonds gaat de telefoon. “Lieve kind, ik wil je bedanken voor de heerlijke dag.”

Wauw, ze weet nog dat ik er was vandaag. Een cadeautje…