“Dag mam, ik kom morgen weer naar je toe.”
“Oh. Wat voor dag is het morgen?”
“Dinsdag.”
“Oh. Op dinsdag ben ik meestal wel thuis kind.”
Grijnzend leg ik de telefoon neer.

Natuurlijk was ze het net zo snel weer vergeten maar ze is in ieder geval op én in de kleren. Enthousiast gooit ze haar beide armen in de lucht als ze me ziet en knuffelt me bijna fijn. “Wat een verrassing.” Ze straalt. Het is heerlijk om haar weer te zien. We installeren ons in de Salon, zoals meneer J. de mooie voorkamer noemt. Ik haal koffie en thee en voor haar natuurlijk een koekje, want anders smaakt de koffie niet. Het is te lang geleden; onze vakantie en de weersomstandigheden vorige week waren de oorzaak. Nu hebben we alle tijd. Ze ziet er goed uit; gelukkig. Want vorige week ging het even helemaal niet goed met haar.

Ze babbelt er lustig op los. De sneeuw van de afgelopen dagen heeft veel herinneringen opgeroepen. Niet de herinneringen aan onze talloze wintersportvakanties maar aan heel vroeger.
“Mijn broertjes en ik bouwden een iglo, lieverd. En als we klaar waren ging mama pannenkoeken bakken en warme chocolademelk maken en dat bracht ze ons in de iglo. Er stonden een heleboel iglo’s op een rijtje. Van onze vriendjes en vriendinnetjes. De andere mama’s maakten ook lekkere dingen. En dan gingen we bij elkaar op bezoek. Het was allemaal zo knus en gezellig. In zo’n iglo is het helemaal niet koud hoor.” Ik zie haar in gedachten afdwalen naar zo’n tachtig jaar geleden. Ze heeft iets blijs maar ook iets weemoedigs over zich. “Toen waren er geen problemen met auto’s en vliegtuigen en treinen, maar ach het was ook een andere tijd, het was veel rustiger op de weg. Wij genoten van de sneeuw. Iedereen zorgde een beetje voor elkaar. Er was saamhorigheid. Dat is tegenwoordig ver te zoeken hé?” Ik knik.

Meneer M. loopt onrustig heen en weer en als ik vraag of het goed met hem gaat, schudt hij verdrietig zijn hoofd. Steeds kijkt hij op zijn telefoonhoesje en dan typt hij wat in, maar er gebeurt natuurlijk niets. “Kom maar bij ons zitten” zegt mam, maar hij gaat weer voor het raam staan. “Hij wacht vast op zijn vriend” zegt mam. “Het is zo’n lieve man, ik kan heel fijn met hem praten. Maar hij woont hier niet hoor, hij slaapt hier af en toe een nachtje. Ik ben altijd blij als ik hem zie.”

Ik vertel haar over de vakantie en laat haar foto’s zien. Ze is echt aan het genieten. “Weet je nog dat we in de oorlog allemaal onder de trap moesten gaan zitten?” vraagt ze. “Toen was ik nog niet geboren” antwoord ik. “Ach, wat dom van me” zegt ze. “Maar herinner je je mijn opa nog? Zo’n knappe, statige man met een hoge zwarte hoed op. Mijn oma was streng, maar opa was lief. Oma werd altijd in bad gedaan door de butler. Kun je je dat voorstellen? Wat heb ik toch een prachtig leven gehad als ik er zo op terugkijk. Dat denk ik steeds vaker. Vooral ’s nachts. Al mis ik papa nog elke dag. We hebben zoveel mooie reizen gemaakt samen.” Mam is in haar verleden.

De lunch is gezellig. “Hoe gaat het met ons?” vraagt mevrouw J. aan me. “Volgens mij heel goed” zeg ik. Mijn moedertje doet een flinke dot hagelslag op een half kadetje met mosterdmayonaise en eet het smakelijk op. Meneer B. zit vrolijk naast me en zegt dat hij alles goed vindt. “Ik woon hier niet hoor,” zegt hij, “ik werk hier. Straks ga ik gewoon weer naar moeder de vrouw.”

Aan de gezellige dag komt te snel een einde. Ik zit nog even op het bankje voor De Villa me te beraden hoe ik thuis moet komen. Het treinverkeer naar het noorden ligt plat. Er komt een politiebusje aan en parkeert op het grind. Een agent opent de schuifdeur en tot mijn verbazing zie ik meneer B. uitstappen met een grote grijns op zijn gezicht. “Ik was de weg kwijt,” zegt hij. “Wat krijg je van me?” De agent lacht: “Het is goed zo.” Vandaag is de wereld een beetje mooier.

Over Marjan Spelbrink

Marjan Spelbrink is de dochter van één van de bewoners van Residentie Terborch. In haar vrije tijd schrijft ze columns over wat ze meemaakt tijdens haar bezoeken aan Residentie Terborch en over het leven van haar moeder daar. Een uniek kijkje in hoe het leven in een zorgvilla is.