Op de voordeur hangt een feestelijke kerstkrans. Wat fijn om hier weer te zijn. Ik hoor dat mam net naar boven is gegaan. Ze heeft beneden in haar pyjama ontbeten. Misschien is ze wel wakker vandaag. Vol goede moed klop ik op haar deur, maar het blijft lang stil. Dan gaat de deur voorzichtig open en kijkt ze me verward aan. Ik ben het inmiddels gewend; neem haar in mijn armen en breng haar voorzichtig naar haar stoel. Ze is helemaal van slag. Ik zeg dat het niet erg is en ga naar beneden om een kopje koffie voor haar te halen. Dat doet haar goed en langzaam komt ze een beetje bij. “Waarom hebben ze me niet wakker gemaakt?” fluistert ze en ze schudt haar hoofd. Als ik zeg dat ze net beneden heeft ontbeten kan ze dat bijna niet geloven. “Had je gezegd dat je zou komen?” vraagt ze. Ik knik. “Je zou het opschrijven in je agenda,” zeg ik.

Ze bladert door de grote agenda: oktober, november. “Het is 9 december mam,” zeg ik.

Een leeg vlak. Ze pakt een pen en houdt die boven het papier. “Soms kan ik niet meer schrijven,” zegt ze zachtjes maar dan zie ik dat ze toch heel voorzichtig wat schrijft. ‘Vergeten Foei!!!’ staat er in een bibberig handschrift. De tranen prikken in mijn ogen. Zenuwachtig doet ze haar horloge af en weer om. “Hoe oud ben ik?” vraagt ze. Als ik zeg dat ze 90 is, schudt ze weer haar hoofd. “Mijn grootmoeders werden allebei 100. Ik moet dus nog even, maar dat wil ik helemaal niet,” zegt ze verdrietig. Dan stelt ze voor om beneden nog een kopje koffie te drinken en vraagt ze of ik het geen probleem vind dat ze zo, in haar pyjama en badjas, naar beneden gaat. Alles is prima.

Meneer J. staat ook in de lift en ik begin over de foto in de nieuwsbrief; Mam en hij, enthousiast aan het dansen. “Ja,” knipoogt hij, “ik was even in de achting van je moeder gestegen.”

Bij de serre staat al een mooie kerstboom. Mam geniet van haar koffie. Ze pakt de televisiegids uit haar rollator. Die is opengeslagen op maandag. Snel bladert ze door naar de dinsdag en legt hem terug. Dan zie ik mijn naam staan op dinsdag. Ze heeft dus wel opgeschreven dat ik zou komen. Ik krijg een brok in mijn keel. Als ze op wil staan om zich boven aan te kleden gaat dat moeilijk. Een verzorger schiet onmiddellijk te hulp en gaat met haar mee om haar te helpen.

Ik ga bij meneer M. zitten en vraag hoe het met hem gaat. “Stabiel” is het antwoord. Hij vertelt dat hij graag naar zijn eigen huis in het bos wil. Dat hij al drie keer is weggelopen naar het station, maar elke keer weer is teruggebracht. Dat zijn auto thuis staat maar dat hij niet meer mag rijden. Dat hij zijn vrijheid kwijt is. We krijgen het over Frankrijk en zeggen wat Franse zinnetjes, waarbij hij mijn uitspraak corrigeert. Het is even quality time, dit onderonsje.

Als mam weer beneden is gaan we bij haar zitten en meneer B. sluit ook aan. Mam en meneer M. vertellen ontsteld dat ze gisteravond om tien uur geen glaasje wijn meer kregen. Het was te laat en alles was gesloten. Dat vonden ze raar want “de wijn vloeit hier altijd rijkelijk.” Meneer B. vindt alles goed. Hij drinkt geen wijn, soms een biertje, maar niet als hij moet rijden want hij wil zijn rijbewijs niet kwijtraken. Hij gaat zo naar huis, zegt hij, naar moeder de vrouw. Meneer J. laat mama de dansfoto zien. “Dat ben ik niet,” zegt ze stellig, “want ik ben niet zo klein.” Ik gniffel.

De lunch met een heerlijk broodje pastrami verloopt rustig en daarna ga ik met mam naar boven en bespreek met haar de plannen voor 1^e kerstdag. Gewoon bij haar. Ze vindt alles fijn. Ik schrijf het nog voor haar op voor de zekerheid. Ze is blij en dankbaar. Ze geniet van alles vandaag.

’s Avonds belt ze. Dat gebeurt nooit. Ze is in paniek en wil niets doen met kerst. Het is haar te druk en te onrustig. Ze kan het niet overzien. “Ik ben het liefst veilig op mijn kamer. Laat mij maar lekker slapen. Maar dank je wel voor je lieve ideeën. Ik hoop niet dat je boos bent.” Nee, ik ben natuurlijk niet boos. Ik ben verdrietig; om wat ooit was en wat nooit meer zal zijn. Dementie… Maar het is een troost dat ze zich zo vertrouwd en thuis voelt in De Villa. Haar veilige haven!

Over Marjan Spelbrink

Marjan Spelbrink is de dochter van één van de bewoners van Residentie Terborch. In haar vrije tijd schrijft ze columns over wat ze meemaakt tijdens haar bezoeken aan Residentie Terborch en over het leven van haar moeder daar. Een uniek kijkje in hoe het leven in een zorgvilla is.